Schildklierafwijking overzicht

bv

Schildklierafwijking.nl biedt een overzicht van informatie over de meest voorkomende schildklierafwijkingen en schildklierklachten.

Uitgebreide informatie is te vinden over de volgende 8 onderwerpen:

  1. Hyperthyreoïdie (overactieve schildklier)
  2. Hypothyreoïdie (traag werkende schildklier)
  3. Struma (vergrote schildklier)
  4. Schildklier knobbeltjes
  5. Schildklierkanker
  6. Schildklierontsteking
  7. de ziekte van Graves
  8. Schildklierafwijking en zwangerschap

Schidklierafwijking onderwerp 1: Hyperthyreoïdie (een overactieve schildklier)

struma schildklierafwijking

schildklierafwijking: struma

Een hyperactieve schildklierafwijking, ook bekend als een te snel werkende schildklier, is meestal het gevolg van verhogingen van de hoeveelheden schildklierhormonen. De meest voorkomende oorzaak van hyperthyreoïdie is de ziekte van Grave. Het is een auto-immuunziekte waarbij het immuunsysteem antilichamen maakt die zich die binden aan de schildklier cellen en ze stimuleren om schildklierhormonen maken. Patiënten met Grave hebben meestal een struma (vergrote schildklier) naast de andere symptomen van hyperthyroïdie. In sommige gevallen hebben patiënten met de ziekte van Grave’s ook last van Grave oogziekte. Het is een ontsteking van de ogen of, in ernstige gevallen bolling van de ogen.

bv c

Verhoogde aantallen schildklierhormonen versnellen elke functie in het lichaam. Mensen met hyperthyreoïdie hebben last van veel symptomen. Ze zijn vaak nerveus, prikkelbaar, hebben vaak hartkloppingen, kunnen overmatig zweten, frequente stoelgang, en last hebben van haarverlies, gewichtsverlies en onregelmatige menstruatie.

Bij thyroiditis (ontsteking van de schildklier), kan men zien samen pijn in de hals, de kaak of het oor met koorts naast de symptomen van hyperthyroïdie. Wanneer hyperthyreoïdie wordt vermoed, zal de arts meet de bloedspiegel van TSH (schildklier stimulerend hormoon). In dit geval zal de TSH laag en de arts de aandoening bevestigen meten bloedniveaus van de schildklierhormonen.

De oorzaak van de hyperthyreoïdie diagnose kan de arts moet een schildklier scan het onderscheid tussen de verschillende oorzaken om de meest geschikte behandeling voorschrijven schildklier.

Behandling voor schildklierafwijking Hyperthyreoïdie

Drie soorten behandelingen zijn beschikbaar om  patiënten met hyperthyreoïdie te helpen De behandelingen kunnen soms in combinatie met elkaar worden toegepast. Medicatie kan de schildklier vertragen; radioactief jodium behandelingen worden gebruikt om de schildklier cellen te doden, en chirurgische verwijdering van de schildklier komt ook voor.

Een schildklierafwijking waarbij de schildklier overactief is, is in sommige gevallen te behandelen met beta blokkers

Een schildklierafwijking waarbij de schildklier overactief is, is in sommige gevallen te behandelen met beta-blokkers.

De arts kan gebruik maken van zogenaamde ‘beta-blokker’ middelen (zoals atenolol, propranolol). Deze middelen kunnen helpen met bij mensen die trillen en last hebben van hartkloppingen). Sommige gevallen van de ziekte van Grave gaan in remissie met de juiste schildklierafwijking behandelingen. Als radioactief jodium of een operatie worden gebruikt, houdt de patiënt er waarschijnlijk een tegenovergestelde probleem aan over: hypothyreoïdie. In plaats van te veel hormonen komt een andere schildklierafwijking op de plaats. Het is een aandoening die vereist dat levenslang schildklierhormoon behandelingen gedaan worden met hormonen pillen.

Schidklierafwijking onderwerp 2: Hypothyreoïdie (een traag werkende schildklier)

Hypothyroïdie, ook bekend als een traag werkende schildklier betekent dat de schildklier niet in staat is om voldoende schildklierhormonen te maken. Het is anders dan bij Grave’s. Schildkliercellen worden bij hypothyreoïdie slachtoffer van autoimmuunvernietiging. Dit betekent dat het lichaam een immuunrespons aanmaakt tegen deze schildkliercellen en vernietigt. AOS ziekte is een andere naam voor deze schildklier-cel vernietigende schildklierafwijking.

Andere oorzaken van deze schildklierafwijking is  verwijdering van een deel van de schildklier met chirurgie of door het te vernietigen met straling. Een minder vaak voorkomende oorzaken van schildklier problemen zijn behandelingen met bepaalde medicijnen of virale infectie van de schildklier. Gebrek aan jodium kan in sommige delen van de wereld leiden tot hypothyreoïdie. Te veel jodium kan ook leiden tot hyperthyreoïdie.

Symptomen van schildklierafwijking hypothyreoïdie:

Symptomen van hypothyreoïdie zijn:

Sommige patiënten hebben een struma (en vergrote schildklier). Dit kan ook leiden tot hoge cholesterol en op zijn beurt het risico van hartziekten. Sommige mensen met hypothyreoïdie hebben geen symptomen en dat is waarom het screenen met een bloed test belangrijk kan zijn. De arts meet  de bloedspiegel voor een schildklier stimulerend hormoon.

Bijna alle gevallen van hypothyreoïdie zijn niet te genezen en moeten worden behandeld. De behandeling bestaat uit vervanging van de schildklierhormoon. Dit wordt vaak met succes gedaan met behulp van een schildklier-stimulerend hormoon behandeling.

Schidklierafwijking onderwerp 3: Struma (een vergrote schildklier)

Een extreme voorbeeld van struma.

Een extreme voorbeeld van struma.

Een struma betekent eenvoudig een vergroting van de schildklier. De meeste mensen die een struma hebben zijn zich er niet van bewust, totdat het een voelbare of zichtbare grootte bereikt. Een struma kan een enorme grootte bereiken voordat het symptomen veroorzaakt. De struma veroorzaakt dan compressie, en dit kan leiden tot moeite met ademhalen of slikkenen kan zelfs infloed hebben op de stem.

Meestal wordt een struma veroorzaakt door weinig jodium in de voeding. In delen van de wereld waar jodium laag is, komen een groot aantal struma patiënten voor. Het is een afweermechanisme van de schildklier. Het schildklier probeert de behoefte van het lichaam voor schildklierhormonen bij te houden. Het schildklier moet dus groter worden om meer hormonen te produceren.

Diagnose van schildklierafwijking struma

Het eerste dat de arts zal doen is om bloedonderzoek om te controleren of de schildklier functie normaal is. Vervolgens zal de arts bepalen of ‘imaging’ nodig zal zijn, zoals, echografie of CT-scan. De meeste patiënten vergt geen specifieke interventie. Periodieke nek examen en bloedonderzoek is voldonde. Als er een vermoeden is van schildklierkanker of compressie symptomen, dan kan een operatie noodzakelijk zijn voor het verwijderen van het hele of een deel van de struma. Als de hele schildklier verwijderd moet worden, zal de patiënt levenslang schildklierhormoon medicatie nodig hbben.

Schidklierafwijking onderwerp 4: Schildklier knobbeltjes

Schildklier knobbeltjes zijn een indicatie van een groei van de schildklier. Ongeveer de helft van de volwassen bevolking heeft een of meerdere schildklier knobbeltjes. 90 tot 95% van deze knobbels zijn goedaardig (geen kanker). De meeste schildklier knobbels worden niet herkend door de patiënt totdat ze zichtbaar worden tijdens examennatie. Als ze te groot worden, kunnen ze tot symptomen van compressie leiden, zoals moeite met slikken of adem halen en heesheid. De knobbeltjes zijn meestal pijnloos. In zeldzame gevallen kunnen deze knobbeltjes  hyperthyroïdie veroorzaken, maar meestal wordt de schildklier niet beïnvloed door de aanwezigheid van deze knobbeltjes.

Sommige knobbeltjes zijn eigenlijk cysten die vloeistof bevatten. Op dit moment is het onbekend waarom de knobbeltjes vormen. Het belangrijkste instrument om te onderzoeken of deze knobbeltjes  goedaardig of kwaadaardig zijn is schildklier biopsie.

Schildklier ultrasound is een ander belangrijk beeldvormingsmodaliteit waarmee de biopsie kan worden vergeleken. Als er een knobbeltje goedaardig is, blijft het ook meestal goedaardig en zal het niet omzetten in kanker. Als het wordt bevestigd dat een gezwel goedaardige en het niet hyperthyroïdie veroorzaakt, is geen ingreep noodzakelijk. Als kanker wordt gevonden, wordt meestal schildklier chirurgie aanbevolen. Als hyperthyroïdie wel wordt veroorzaakt, zal de arts met de patiënt de verschillende mogelijke behandelingen bespreken.

Schidklierafwijking onderwerp 5: Schildklierkanker

Schildklierkanker is de meest voorkomende vorm van kanker van de endocriene klieren. Het komt het meest voor bij mensen met een voorgeschiedenis van blootstelling van de schildklier aan straling. En bij mensen met een familiegeschiedenis van schildklierkanker en mensen die ouder zijn dan 40 jaar. De meeste schildklierkanker geeft geen symptomen en worden alleen gevonden bij onderzoek van de hals of echografie of een CT-scan of MRI.

In zeldzame gevallen kan schildklierkanker wel pijn veroorzaken en moeite met slikken en heesheid. Kanker wordt gediagnosticeerd door middel van schildklier biopsie.

De verschillende soorten schildklierkanker zijn:

Papillaire kanker is de meest voorkomende. Het heeft ook de beste prognose. Folliculaire kanker komt op de tweede plek qua frequentie. Medullaire kanker is erfelijk en kan vaker optreden bij families. Anaplastisch kanker die typisch moeilijker te behandelen.

Meestal blijft uitzaaiing van schildklierkanker beperkt tot de hals. Bij ongeveer 10% van de gevallen, kan schildklierkanker zich verspreiden buiten de nek naar andere organen zoals de longen of de botten.

Behandelingen is totale thyreoïdectomie. Dat is de volledige verwijdering van de schildklier. De patiënt zal levenslang behandelingd moeten worden met schildklierhormoon na de operatie.

Bij papillair en folliculair vormen van kanker, zal de arts mogelijk ook de behandeling met radioactief jodium inzetten.

Schidklierafwijking onderwerp 6: Schildklierontsteking

Schildklierontsteking kan acuut optreden, binnen een paar dagen of chronische, verspreid over enkele maanden tot jaren. Acute schildklierontsteking is zeldzaam: het wordt veroorzaakt door bacteriën en de symptomen zijn heftige koorts en pijn rondom de schildklier.

De arts zal meestal antibiotica voorschrijven en soms is een operatie nodig is om het geïnfecteerde deel van de schildklier te verwijderen. Tijdens acute ontsteking zijn de symptomen van hyperthyreoïdie soms een paar weken lang merkbaar. Dit wordt weer gevolgd door een fase hypo- fase en vervolgens een herstelfase.

Bij sommige patiënten zal hypothyreoïdie blijvend zijn en zullen  schildklierhormoon behandelingen levenslang nodig zijn. Schildklierontsteking wordt soms veroorzaakt door een auto-immuun proces. Het auto-immuun proces houdt in dat de witte bloedcellen  de schildklier cellen beginnen aan te vallen. De schildklier probeert vervolgens om nieuwe cellen te maken om terug te vechten om te overleven. Uiteindelijk zal dit mislukken mislukken. Zodra dit gebeurt zal de patiënt levenslang schildklierhormoon behandelingen nodig hebben.

Schidklierafwijking onderwerp 7: de ziekte van Graves

Schildklierafwijking: De ziekte van Graves

Schildklierafwijking: De ziekte van Graves

Verschillende symptomen kunnen worden gezien bij de de ziekte van Graves. Symptomen zijn: roodheid, jeuk, tranen, zwelling van de oogleden, wazig zien, dubbel zien, bolling van de ogen en in de meest ernstige vorm kan de ziekte van Graves leiden tot blindheid.

De ziekte van Graves kan invloed hebben op een of beide ogen. 10-20% van de patiënten met de ziekte van Grave hebben ernstige klachten. Meestal verbetert de ziekte van Graves zonder behandeling. De ziekte van Graves kan gebeuren vóór, tijdens of na de hyperthyroïdie. Typische ziekte van Graves kan worden voorkomen zonder enige afwijking van de schildklierhormonen. De oorzaak van ziekte van Graves is auto-immuun ziekte, waar de witte bloedcellen (die meestal verantwoordelijk zijn voor bescherming van het lichaam tegen infecties) begint stoffen te produceren die zwelling stimuleert achter de ogen. Dit kan naar de ogen naar voren te duwen waardoor ze uitpuilen. Deze stoffen kunnen ook leiden tot een ontsteking van de oogleden. De meeste gevallen van ziekte van Graves vereisen geen specifieke behandeling. De ziekte van Graves wordt behandeld door koude of warme kompressen of met oogdruppels. Ernstig uitpuilende ogen zou kunnen chirurgische behandeling vereisen. Andere behandelingen zijn nog experimenteel en de resultaten zijn variabel.

Schidklierafwijking onderwerp 8: Schidklierafwijkingen bij zwangerschap

Tijdelijke schildklierafwijkingen zijn normaal tijdens zwangerschap en gaan vanzelf over

Tijdelijke schildklierafwijkingen zijn normaal tijdens zwangerschap en gaan vanzelf over

Schildklieraandoeningen kunnen optreden tijdens de zwangerschap. Schildklierafwijking heeft een hogere frequentie tijdens de zwangerschap. De schildklier kan vergroten tijdens een normale zwangerschap en hervat weer gewoon de normale grootte na de bevalling. Afwijkingen van de schildklier tijdens een normale zwangerschap wijzen zij niet altijd op schildklierafwijking. Differentiatie tussen een echte schildklierafwijking is uitdagend en vereist de expertise van een schildklierspecialist.

Schildklierkanker kan optreden tijdens de zwangerschap en kan chirurgie kan noodzakelijk zijn tijdens het tweede trimester. De ziekte van Grave wordt meestal beter tijdens de zwangerschap maar kan oplaaien na de bevalling.